W publikacji "Torbiel keratogenna zęba: etiologia i patogeneza, diagnostyka, leczenie i nawroty" torbiel keratogenna zęba zostala przedstawiona jako zmiana w obrębie szczęki o agresywnym przebiegu i sklonności do nawrotów. W książce omówiono zmieniającą się terminologię, klasyfikację jako keratocystycznego guza zębopochodnego oraz związek z zespolem Gorlina-Goltza. Przedstawiono pochodzenie zmiany z pozostalości blaszki zębowej lub proliferacji nablonka podstawowego oraz wyjaśniono proces powiększania się zmiany poprzez wzrost nablonka, gromadzenie się keratyny, ciśnienie osmotyczne i resorpcję kości.Torbiele keratocystyczne zębopochodne (OKC) często przebiegają bezobjawowo i najczęściej dotykają tylnej części żuchwy oraz jej galęzi. Na zdjęciach rentgenowskich mogą byc widoczne jedno- lub wielokomorowe przejaśnienia o ząbkowanych brzegach i ograniczonym rozrostem. Diagnoza wymaga potwierdzenia histopatologicznego, które zazwyczaj wykazuje cienką wyściólkę parakeratynizowaną, komórki podstawowe ulożone w palisadę oraz torbiele satelitarne.Leczenie obejmuje dekompresję, marsupializację, enukleację, ostektomię obwodową, stosowanie roztworu Carnoya, krioterapię, miejscowe stosowanie 5-fluorouracylu oraz resekcję. Prosta enukleacja wiąże się z wyższym ryzykiem nawrotu, natomiast metody wspomagające mogą poprawic kontrolę choroby. Postępowanie powinno uwzględniac równowagę między ryzykiem nawrotu a powiklaniami, przy dlugotrwalej lub dożywotniej obserwacji.